Thorny dialogues with experts

Nederlands vertaling in de maak.

During my last week in Cape Town I was able to visit and interview doctors, researchers and students at Grote Schuur hospital. They were taking part in a joint project between three universities in South Africa and three in Europe as part of the Caring Society project (CaSo: https://www.caringsociety.eu/). Some of these students were Experiential experts or patient partners: people who have experience of the medical profession in South Africa as patients and who in turn help to shape the patient experience and train doctors, nurses and health professionals to improve patient care. This applies especially to vulnerable communities of mainly black and mixed race people situated out of the city bowl and people living in poverty. It was fascinating to talk to people involved in this project and hear more about their perspectives on South Africa. Access to health care remains a big problem in South Africa for the majority of the population, who cannot afford private medical insurance.

I could not talk to all the patient partners when I was there so I am over the moon when they plan a study trip to The Netherlands and Belgium. I meet them at Karel de Grote Hogeschool in Antwerp and I set up my recording equipment. I plan to share my story with them about my father and my childhood as a white girl born and living in South Africa in the 1970’s and 1980’s and going to boarding school in the UK as a teenager: Inheriting the Empire, which you can listen to on this blog on an earlier post.  https://migratingdialogues.org/pilot-01-inheriting-the-empire/

Thats when it hits me. These visitors are actually South African! Shit! I am in a room full of South Africans, black and mixed race women  and men in their 40’s, 50’s and 60’s who have experienced Apartheid first hand, one other white woman and several young black women in their 20’s who were born after the end of Apartheid. Here I am about to share my story about white privilege in South Africa, under apartheid, including an interview with my dad, news clips, statistics, laws,… to a whole group of South Africans. My legs are jelly as I press play. I sit on my hands at the side of the room, undeniably nervous.

Afterwards there is a long silence. it feels like an eon. People need time to let what they have heard sink in. I try to breathe and fiddle with my tripod. My first questions are fumbling, statements instead of questions or three questions in one,…i cannot seem to find my flow. When it gets going however, the dialogue that ensues encompasses the personal, the political, it spans generations and takes us from the past into the future. People share their own experiences of living under apartheid as a black person: the bureaucracy of trying to get housing, the forced removals to the so called ‘Homelands’, the separation of families. People share their hopes for the future of South Africa, their love of the country as it is and could be.

One story particularly resonates with me as it forms a mirror to my own. A woman was living with her children in a ‘Homeland’ while her husband had to travel to work in the mine across the country. As a black man he alway had to get permissions and passes, this meant he could hardly visit them and she could never visit him, so they were separated for years. This was part of a conscious tactic of mine companies under British colonial rule and later law under apartheid. Black mine workers were kept separated from their families in labour camps near the mine as a constant source of cheap labour. In the audio story I have just shared, my father explains that he chose to work in South Africa in 1970 specifically because, as a white man, he could keep his wife and family near by. The white privilege of my family is mirrored by the oppression and segregation of black families at the same moment in time.

After I turned the recorder off and people were heading to get some lunch, a black woman my age came up to me and began talking about visiting her mother as a child. Her mother was working as a housekeeper for a white family. She told me how she had to sit outside, eat outside, wasn’t allowed in. I saw myself sitting at the breakfast bar in our kitchen in Johannesburg eating papaya or cornflakes. I saw this woman, my contemporary, imagining her sitting outside our kitchen in the yard at the back of our house where our housekeeper lived during the week. Time slowed down as we sat talking to each other. it was an extraordinary moment, to meet her, to talk to her, to exchange stories from  childhoods on opposite sides of the Apartheid segregation and to acknowledge each others humanity, without shame (on my part) or anger (on hers), but also without brushing it under the carpet and pretending it is ok. It is not ok, it never will be.

 

I would like to thank all the Patient Partners, members of staff and students of Grote Schuur hospital in Cape Town, my colleagues at Karel De Grote Hogeschool involved in the CaSo project. Thankyou for your time, interest and participation in Migrating Dialogues.

Photo 2: painting: ‘Mine Shaft’ by Sydney Carter (1874-1945) collection South African National Gallery, taken while visiting. 

Photo 3 and 4: performance /video artwork by Lerato Shadi:  ‘MMITLWA’  (Mmitlwa meaning thorn in Setswana), collection South African National Gallery, taken while visiting and from artists own website: http://leratoshadi.art/3

 

Migrating Dialogues op UN/SETTLED festival slot weekend: 11 november 2018 om 11u

11u op 11 november 2018 duiken we met Migrating Dialogues in een militaire bunker in provinciale domein Raversyde in Oostende tijdens het slot weekend van UN/SETTLED festival van KAAP

Exact 100 jaar na de einde van de eerste wereldoorlog kijken we naar de grenzen van de toekomst. Kom kijken en luisteren naar onze nieuwe intieme luisterverhaal: Ladies Choice.

Ladies Choice is een gesprek tussen mijn moeder, een vriendin en ik over kiezen, expat zijn, grenzen stellen, vechten tegen oude patronen en de zee. Hoe draag je jouw verleden naar de toekomst, welke geuren, geluiden en beelden reizen mee?

We spelen in een militaire bunker vlak aan de zee: Het zal een volstrekt unieke beleving zijn – een eenmalig gebeurtenis – dus zorg dat je een zitje reserveert (plaatsen zijn gelimiteerd).

je kan hier reserverenhttps://unsettled.kaap.be/programma/ladies-choice

Voor meer over UN/SETTLED festival kijk je op: https://unsettled.kaap.be/

#KAAP, #UNSETTLED, #eych2018, #europeforculture, #atlantikwalleurope

Ladies’ choice: Een performance over ontheemding, dekolonisering en taboe

Rona Kennedy gaat in deze performance in gesprek met haar moeder Audrey en haar vriendin Lola. Ze praten over lijnen trekken in het zand, schorpioenen uit je schoenen schudden, nieuwe talen leren en dozen uitpakken. Ze dansen, zingen en stellen vragen aan de zee. Ze graven naar herinneringen, zelfrechtvaardigingen en blinde vlekken. Ze zijn expats, maar wat is dat eigenlijk?

Deze performance maakt deel uit van Migrating Dialogues, een verhalenproject over migratie, macht en privilege. De makers nodigen je uit om verhalen te delen en samen na te denken over ontheemding, dekolonisering en taboe.

Waar trek jij de lijn?

https://unsettled.kaap.be/programma/ladies-choice

Residentie@KAAP

Derde dag van onze residentie bij KAAP, lekker rond dobberen in een zee van geluiden, stemmen en beelden. lekker eten, gezellige plek, fijne mensen en heel veel ruimte om te experimenteren. Ooit gaan we moeten uitpuren, keuzes maken, maar morgen nog niet.

Migrating Dilaogues op UN/SETTLED festival bij KAAP

Migrating Dialogues is heel blij om deel uit te maken van het straffe festival UN/SETTLED van KAAP in Oostende en Brugge deze zomer en najaar.

“Tijdens Un|settled schenken kunstenaars aandacht aan kleine en grote verhalen die achter elke tocht schuilen.
Un|settled bestaat uit een expo, een concertreeks, voorstellingen, artistieke interventies in de publieke ruimte, literaire gesprekken en debat.
Hoe voelt het om altijd onderweg te zijn? Om je ergens niet thuis te voelen? Hoe bepalend zijn je roots?
Kleine verhalen met een grote impact: Un|settled kronkelt zich een weg door je hoofd.”

Onze audiovisuele installaties zullen te beluisteren en bekijken zijn in Vrijstaat 0 in Oostende tussen 20-25 August en we zullen er zijn voor intieme verhalensessie  en gesprekken op 25 August.

We spelen live met intieme verhalen in een militaire bunker van de eerste wereld oorlog in het provinciale domein van Raversyde in Oostende op 11 november voor kleine publieken over de hele dag.

Er zijn veel boeiende beeldende kunstenaars en performers die deelnemen aan het festival dus kijk zeker naar de website van KAAPs en download het programma: online: HIER

We kijken er naar uit om je daar te zien.

Bedankt aan alle supporters van onze crowdfunding campagne!

We Did it! Hiermee bedoelen we JULLIE HEBBEN HET GEDAAN!

Heel erg bedankt om onze eerste crowdfunding campagne zo massal te ondersteunen!

We hebben meer dan 100% van onze doel (2400€) gerealiseerd, namelijk met 76 supporters hebben we 107% gehaald. Ongelooflijk is dat!   We gaan het geld goed inzetten om de volgende podcasts te maken. 

We organiseren exclusieve data voor onze supporters om deel te nemen aan onze audiovisuele installatie en gespreksmomenten. We sturen ook postkaart sets naar jullie en kijken ernaar uit om met jullie bij Migrating Dialogues te betrekken.

Fabian vertrekt deze week naar Chile and Paraguay  met zijn opname apparaat en een rugzak vol vragen (en Belgische chocolade).

In juli gan we op residentie bij KAAP, een kunstencentrum in Brugge/ Oostende om onze materiaal te herwerken en om deel te nemen aan hun festival UN/SETTLED.

Heel erg bedankt voor jullie steun!

Makerscollectief FAHREN: aka FABIAN, RONA, HELENA